Hoog in de bergen.

Deze morgen trokken we om 6u de bergen in, juist achter ons verblijf. Ver moesten we niet gaan om een Kleine Klapekster en een koppel Koekoek te zien. Aan de eerste struiken van de helling kozen we een plaatsje uit om de omgeving af te speuren. Roodmussen speelden op nog geen 5 meter van ons.

Wat verder een Beflijster, een Tapuit, … We keken met de telescoop de hogere alpenweiden af en we vonden de baltsende Kaukasische Korhoen (tot wel 5 vogels in een beeld). Tevreden daalden we terug af om te gaan ontbijten.

Daarna reden we met ons autobusje naar een vallei haaks op de militaire autoweg tot aan een verlaten dorp. Desolaat, dit landschap.

Waterpiepers, Tapuiten en Rode Rotslijsters verwelkomden ons. We trokken verder de bergen in o.a. om zoek naar de Gekraagde Roodstaart. Die vonden we wat later.

Na het middagmaal keerden we terug naar die vallei. We beklommen dezelfde berg maar dan aan de andere zijde en deze maal gingen we op zoek naar de Witkruinroodstaart. Het werd een lange tocht en zij die volhielden werden beloond. Eén vogel kon langdurig en van dichtbij bekeken worden.

Het spreekt vanzelf dat we langs de weg, zowel met de bus als te voet regelmatig halt dienen te houden voor overvliegende roofvogels. Op onze lijst staat nu al: Vale Gier, Lammergier, Aasgier, Monniksgier, Arendbuizerd, en ook Alpenkraai, Alpenkauw, Alpengierzwaluw.

Iedereen was over deze dag zeer tevreden ondanks de druilerige regen die af en toe neerviel. Een groot aandeel hierin had zeker Johan door het ontdekken in de loop van de dag van een Rotskruiper, een “lifer” voor hem en voor mij de zoveelste “lifer” hier!

Vogelen in Georgië!

Vannacht zijn we met een groep van 12 personen aangekomen op de luchthaven van Tbilisi, de hoofdtad van Georgië. Per autocar werden we overgebracht naar Villa Vera, een eenvoudig hoteltje. Daar konden we nog een paar uurtjes slapen vooraleer naar het noorden te rijden, zo'n 150 km verder naar Kazbegi (het vroegere Stephantsminda).

Het werd een lange rit: in het begin is de "Military Highway" goed berijdbaar maar hoe dichter de bergen van de Kaukasis komen hoe slechter de weg wordt. Op bepaalde plekken is er zelfs geen sprake meer van een verharde weg: men rijdt er over steenslag, modder, slijk, buizen die uitsteken, diepe putten, ...

Regelmatig wordt halt gehouden langsheen de weg om vogels te spotten. De resultaten zijn verbijsterend: grijze gors, grauwe klauwier, kleine klapekster, scharrelaar, waterpieper, raaf, bruine kiekendief, arendbuizerd, rode rotslijster, roodvoorhoofdkanarie worden gezien.

Tegen de avond bereiken we het dorpje Kazbegi. Een steile kasseiweg leidt naar ons verblijf: een "hotel" verbonden aan de "Ilia State University" van Georgië.

Nieuwe tafel, zelfde vogels

Vandaag zou onze nieuwe keukentafel geleverd worden in Bredene. Gisteren werden we daarvan ingelicht. "Er is daar toch iemand hé" vroeg men nog. Ik dus vroeg in de richting van de kust. Het aangename aan het nuttige paren, dat kon hier misschien wel eens lukken. Er was immers een alpenheggenmus gesignaleerd aan het kerkje in Zeebrugge Bad waar ik me eens rot gezocht had om er een cache te vinden. Als je nog niet weet wat een cache is dan moet je maar mijn andere site eens lezen! Maar aan het witte kerkje was niets te vinden. Een oud dametje met 2 hondjes en een kat had gisterenavond roet in het eten gestrooid en de heggenmus was gaan vliegen! Logisch hé, niemand lust dit!

Dan maar via de Uitkerkse polders naar Bredene gereden. Iets voorbij Groenwaecke zag ik 2 steltkluten foerageren in het water.

Plotseling trok het krijsen van een aantal zwarte kraaien mijn aandacht: er vloog een roofvogel over. Ik kon de bruine kiekendief gemakkelijk herkennen. Hij kwam dichtbij overgevlogen.

Vooraleer naar ons huisje te rijden deed ik eerst nog de Schorreweiden aan. Ik zag een gele kwikstaart, een groenpootruiter, tureluurs, grutto's, kluten, bergeenden en ... twee steltkluten en één bruine kiekendief. Dezelfde zeldzame vogels als in de Uitkerkse Polders ... Tiens, tiens ...

'S Avonds ging ik nog in op de uitnodiging van mergus.be om te gaan wandelen in het Wijnendaelebos. We waren met 31 wandelaars die genoten van de zwoele warmte, af en toe eens luisterden naar zingende vogels (zoals de zwarte specht) en babbelden over voorbije en toekomstige avonturen.

Nijmegen en de Rijn

Nicole moest vandaag naar het UMC St Radboud in Nijmegen bij een klant. Ik besloot haar te voeren nadat ik de kaart van de omgeving bekeken had. Ik zou ongeveer 4 uren ter plaatse vrij zijn om kennis te maken met de natuurgebieden langsheen de Rijn ten oosten van de stad.

Na haar afgezet te hebben reed ik naar Ooij via de Ooijse Bandijk. Wat hebben ze toch uitgestrekte natuurgebieden die Hollanders! Daar kunnen we enkel jaloers op zijn. Grote delen zijn vrij toegankelijk en men rijdt er (of wandelt en fiets er) tussen de "grote grazers" op eigen verantwoordelijkheid (zo melden de borden).

Het spreekt vanzelf dat daar vele vogels vertoeven. Veel kleine zangvogeltjes (ik zag putters, kneus, zwartkoppen, ...) vliegen van de ene struik naar de andere, maar ik hoorde ook een koekoek, zag grauwe ganzen en blauwe reigers en kon er een buizerd fotograferen die eventjes zijn pluimen moest opschudden.

Maar ik keek niet enkel naar de natuur. Ook de lokale bewoning trok mijn aandacht. Typisch voor deze streek zijn de huizen met hun rieten daken. Een schitterend voorbeeld hiervan is een huisje (sic) in Groenlanden.

Tot 1900 werden in deze streek stenen gebakken. Meestal gebeurde dit in open lucht in zogenaamde veldovens. Dicht bij Groenlanden kan je vanop de dijk nog een voorbeeld zien. Door de gaten aan de zijkant werden grote stukken brandende turf tussen de te bakken stenen naar binnen gegooid. Het duurde enkele weken vooraleer de stenen gebakken waren!

Terug aan de Oude Waal, een buitendijkse oude strang (= rivierarm) van de Waal met aangrenzende rietlanden, zag ik plotseling een zwarte stern! Hij zat wat ver om er een mooie foto van te maken, maar deze was toch dienstig om mijn waarneming te loggen.

Bij het terug rijden naar Nijmegen nam ik nog vanuit dit prachtige gebied een foto van de stad.

N.FBO in de Warandeputten

Maandelijks richt de fotoclub "Natuurpunt Fotografen Brugse Ommeland" (zie www.nfbo.be) - waar ik lid van ben - de eerste zondag van de maand een uitstap in om gezamenlijk hun hobby uit te oefenen: het nemen van natuurfoto's. De bestemming vandaag waren de Warandeputten aan de brug over de vaart in Moerbrugge (Oostkamp).

In de eerste kijkhut zaten al een vijftal fotografen te wachten op de komst van de ijsvogel, het meest gefotografeerde vogeltje in België. Hij was reeds zeer actief en toen ook het vrouwtje verscheen en ze beiden op één tak dicht bij elkaar zaten werden in een korte tijdsspanne honderden foto's genomen. Ik liet de collega's maar doen en besliste een wandeling te maken in het gebied, gewapend met mijn 180 mm macrolens. Ver hoefde ik niet te wandelen. Al vlug werd een eerste insect met een antenne in Y-vorm gefotografeerd.

Wat verder zat een geel-zwart gestreepte zweefvlieg nog rustig op een dovenetel.

Zo wandelde ik verder, foto's nemend van alle kleine dingen: insecten, paddestoelen, bloemetjes, ... Toen de cirkel bijna rond was - twee uren en 70 foto's verder - vond ik een prachtige gevlekte orchis.

Ik kon toch niet naar huis gaan zonder een foto van die beroemde ijsvogel. Ik verwisselde de lenzen: de 180mm voor de 500mm en trok terug naar de kijkhut. Nog steeds zaten er twee fotografen waarvan er één nu daar al meer dan 2 uren zat. Ze waren wel zo vriendelijk om hun plaats tijdelijk af te staan en mij op de ideale plaats in het hoekje te laten zitten voor het nemen van een aantal foto's.

Het vrouwtje zat te wachten op wat voedsel: het mannetje hadden we zien wegvliegen, die ging waarschijnlijk vissen. Ik wachtte nog een poos op zijn terugkomst maar hij bleef te lang weg en de aperitief stond uitgeschonken bij de geburen. Ik dus maar naar huis ... ik zal hier wel eens terug keren als het wat rustiger is (gedurende de week...).

Velduil

Op vrijdag worden van oudsher een aantal huishoudelijke taken verricht. Denk nu niet dat ik beginnen kuisen ben. Wel deed ik de boodschappen (zo kon Nicole nog wat verder werken) en reed ook het gras af. Ik moet me persé een elektrische boordensnijder aanschaffen!

's Avonds reed ik nog eens door het gebied waar ik zo veel vertoef (zie gisteren). Er zaten minder vogels dan gewoonlijk en ik besliste terug naar huis te keren. Op de hoek van de Kwadeweg en de Klemskerkestraat zag ik een grote vogel vliegen. Met mijn verrekijker kon ik deze onmiddellijk determineren. Het was een velduil! Ik bleef midden op de weg staan en toen hij naderde kon ik hem in de vlucht fotograferen.

Hij vloog geluidsloos over de rietkragen en plots zag ik hem duiken in een gracht. Ik reed vlug naar de plaats waar hij verdwenen was en toen ik in die omgeving kwam zag ik hem zitten. Op een weidepaal zat hij rustig zijn prooi te verslinden. Ik maakte een reeks foto's terwijl hij zijn eetmaal in stukken uiteen trok en haastig binnen slikte. Voor sommige een niet zo appetijtelijk beeld maar wel enig om dit van zo dichtbij mee te maken.

Het hinterland van Bredene

Ik ben terug "thuis". Nu ja, thuis betekent hier ons vakantiehuisje in Bredene. Het weer is niet zo schitterend. Het is zwaar bewolkt en de zon kregen we vandaag niet te zien. Toch ging ik even kijken naar de weiden aan de andere kant van de grote baan tussen Oostende en de Vijfwegen. De weiden op grondgebied van Oudenburg en Stalhille zijn een uitgestrekt en rustig gebied waar veel vogels vertoeven.

Telkenmale ga ik naar dezelfde plaatsen: een is in een doodlopend straatje waar een goed zicht is op de weiden en plassen dichtbij een militair domein (toegang verboden!). Het andere ligt iets verder op een niet verharde toegangsweg tot een boerderijtje die al lang die functie niet meer heeft.

Op de eerste plaats kon ik rustig met mijn Kite SP-ED 82 de omgeving afspeuren. Ik noteerde 16 verschillende soorten vogels, waaronder kluten, oeverlopers, zwarte ruiters, grutto's, kievitten,ja zelfs nog 2 smienten. Minutenlang volgde ik 2 koekoeken, waarschijnlijk een koppeltje die op zoek waren naar een nest om hun ei te leggen. Hun roep was niet uit de lucht.

Dichter bij Stalhille op de tweede plaats stond er bij mijn aankomst een uurtje later al een wagen. Het was Freddy, een fotograaf van de NFHD, die ook van de partij was. Voor zijn wagen zaten een twintigtal boerenzwaluwen op de pinnetjesdraad. Leuk om zien. Freddy reed weg en ik nam zijn plaats in. Nooit eerder zat ik zo dicht bij dit lieve beestje.

Op de plassen zaten kievitten, kluten, zwarte ruiters, een groenpootruiter, ... Aan de andere zijde van het weggetje zag ik een blauwborst en een rietgors, beiden om ter luidst zingend op hun zangpost. Plots zag ik in de weide voor mij iets verspringen. Het bleken 2 gele kwikstaarten te zijn. Ik wachtte geduldig tot ze dicht genoeg kwamen om een aantal foto's te nemen.